Doe wat je graag doet

Betrap je jezelf erop dat je in de dagelijkse sleur geraakt? Op zich niks verkeerds mee, maar wel als je er ongelukkig van wordt. Meestal weet je wel waaraan dat ligt: je gaat niet graag meer werken, haalt geen voldoening uit je job, het universum lijkt tegen jou te zijn, je voelt je onbegrepen,... Maar tegelijkertijd weet je eigenlijk niet wat je liever zou doen. Of je weet het wel, maar je weet niet hoe. Je vraagt je vanalles af: waar je goed in bent, wat je leuk vindt, hoe het verder moet ... en eigenlijk weet je het antwoord niet echt. Een ding is alvast zeker: je bent niet de enige.


Story Time


Ik was als kind goed in alles. Alles behalve meetkunde. Daardoor haalde ik 'maar' een totaal van 94/100 op mijn rapport. Daar kon ik wel mee leven. Toen ik twaalf was en een middelbare school mocht kiezen, koos ik de school met zo weinig mogelijk bekende gezichten. Ik wilde nieuwe mensen leren kennen. Ik wist totaal niet wat ik moest studeren maar de meester had gezegd dat Latijn me wel zou afgaan. Had ik even geluk dat dat me wel afging! Keuzes maken is nooit mijn sterkste kant geweest. Ik vroeg me altijd af: waaróm? Kan ik dat later niet kiezen? Of gewoon niét kiezen? Nee, ik moest kiezen: wiskunde of talen. euhm... Geen een van de twee? Dan maar begonnen met wiskunde en met kerst veranderd naar talen. Hoewel ik in september nog sterrenkunde wou gaan studeren en weervrouw wou worden, was het fysica dat me nekte (ik begreep er geen bal van). Oké, dan word ik wel iets anders! In januari stond het dan vast dat het letterkunde zou worden.


In maart wist ik al dat dat plan niet zou doorgaan. Ik had ook zo veel geluk dat 'die van Latijn' mij niet per sé wou laten buizen. In de plaats van een 49/100 gaf ze mij 50/100. Voor haar maakte dat niet uit - ze vond dat allebei even slecht - maar voor mij wel. Ik kon geen woordjes vanbuiten leren. ik kón het wel maar het lukte mij niet. Ik had hoofdpijn, was vaak ziek. Niet goed in mijn vel. Sprong vaak uit mijn vel. Was een echte puber, maar ook een echte loser. Zo voelde dat toch. Ik kon geen woordjes leren. Ik kon niet studeren. Ik kon alleen maar denken aan wat ik niet kon. Ik vergat dat ik kon zingen, dansen, acteren, breien, liedjes schrijven, vriendinnen troosten, knutselen. Ik wist alleen dat ik een rare was, een seut, een puber, een puistenkop met een bril, een die slecht was in LO en altijd door haar knieën zakte. Ik had vrienden maar ook veel niet-vrienden. Mensen die tegen mij waren, en ik weet niet waarom. Misschien waren ze niet tegen mij maar voelde dat zo. Ik had hoofdpijn en wou dat iedereen mij gerust liet. Wist ik toen al maar dat ik gewoon overgevoelig ben.


En dan heb je eindelijk die zes lange jaren doorgeploeterd. Keuzes gemaakt. En dan krijg je van die vragen: wat ga je studeren? Nu is het voor echt he! Oei, toch geen muziek zeker? Wie laat zijn dochter nu voor muzikant studeren? Daarmee ga je niet rijk worden hoor!

Ik dacht heel even dat het dat ook niet ging worden. Ik werd niet toegelaten. Afgewezen. Gedaan. Wel met de aanbeveling om een voorbereidend jaar te gaan doen. Dat deed ik dan maar. Weet ik veel wat ik anders moest gaan studeren. ik kon geen woordjes leren, en ik had op de universiteit waarschijnlijk niet het geluk dat de prof me een 10 zou geven in de plaats van een 9 op 20. Dus ik zette door.


Een jaar later zat ik dan eindelijk op de hogeschool. En wat heb ik vaak willen stoppen. Vooral om de reden dat iedereen daar écht muzikant wou worden en niks anders. Ik had dat gevoel niet. Ik wilde gewoon muziek maken en de rest zouden we dan wel later zien. Ik wou ook wel juwelen maken, verhalen schrijven, misschien wel boekhouder worden. Wist ik veel wat er nog zou komen. Ik dacht dat het ware muzikantenbloed niet door mijn aders stroomde. Dat ik er niet thuishoorde.


Vier jaren later, toen ik afstudeerde, kwam de bevestiging dat ik goed bezig was. Ik studeerde af met grote onderscheiding op mijn bachelorproef en won de Playright+ prijs voor muzikant van het jaar. Het voelde zó goed om te weten dat ik iets bereikt had. dat ik met mijn afstudeerproject iets had betekend. Het deed me ook inzien dat ik eigenlijk kan doen en worden wat ik wil. Zolang je het echt wilt, dat je doorbijt, en dat je er je eigen draai aan geeft.


Ik werkte een tijdje als administratief bediende, genoot ervan lieve collega's te hebben, maar wist diep vanbinnen dat ik daar niet op mijn plaats zat. Na een jaar goed sparen - hehe, dat had ik goed gezien! - werd ik volledig zelfstandige, om te doen en laten wat ik wil. Haha, had ik dat even onderschat. Want ik wist eigenlijk niet wat ik wilde doen, en dat was blijkbaar wel iets dat ik dringend moest gaan weten en beslissen, wat ik nu ging doen met mijn leven. Ik kreeg stress. ik dacht: als ik dit nu kies, dan moet ik dat doen voor de rest van mijn leven. Want mama zegt altijd: 'Je gaat dit toch wel blijven doen he? Denk er maar goed over na want je kunt niet altijd zomaar van gedacht veranderen.'


Maar ik kan het niet. Ik moet. Mijn hoofd zegt dat het moet. Ik moet steeds nieuwe dingen ontdekken, uitpluizen, leren, doen. En dat is wat ik nu heb gekozen. Ik kies voor Stienfabriek, voila! En niemand heeft nog te zeggen wat ik wel of niet moet doen, al dan niet voor de rest van mijn leven!


Oké, zo simpel is het niet. Ik heb veel gespaard en werk elke dag heel hard, zowel om te ontdekken wat ik wil doen als te bepalen hoe ik dat ga aanpakken. Het meest vermoeiende is eigenlijk de twijfel bij alles wat ik doe. Post ik deze foto? Zou ik een promo organiseren? Zet ik dit in mijn verhaal op instagram? Is het allemaal duidelijk genoeg? Vinden mijn volgers mij leuk? Snapt iedereen het concept??


Uit dit Stienfabriek-avontuur leer ik zoveel bij over mezelf, bijvoorbeeld dat ik kracht put uit het verzorgen van anderen. Dat ik energie haal uit het tot rust brengen van klanten. Dat ik voldoening haal uit weer een mooie lastlift. En dat ik oplaad wanneer ik mijn fabriek aan het schilderen ben. En ook dat ik moe word van freelance werk, steeds aan mijn eigen zaak denk wanneer ik met iemands anders zaak bezig ben, dat ik verdomd koppig ben en het best moeilijk vind om iemand anders als baas te hebben.


Waarom vertel ik dit hele verhaal?


Ik wil dat je nadenkt over dat van jou. Ga terug naar je kindertijd en vraag je af wat je toen graag deed: hielp je thuis met het snijden van de groentjes? Rolde je graag door de bladeren in de tuin? Vond je het leuk om te leren schrijven? Was je een kei in vraagstukken? Maakte je je eigen mode van zeemvellen en lappen stof?

Vraag je dan af welke zaken je hiervan nog toepast vandaag de dag in je werk en in je leven. Ik heb het bijvoorbeeld altijd leuk gevonden om te schrijven. Ik denk dat ik daardoor goed was in taal. De inkt op het papier, de krullen en lussen. Het fascineerde mij. Het was een precies werk en toch kon je er je eigen draai aan geven. Dat vond ik niet terug in wiskunde. Bij vraagstukken vroeg ik me altijd af waar het verhaal naartoe ging. Wat was er vooraf gegaan aan het omschreven tafereel? Waarom heeft Jantje 7 appels en Fientje 5? Misschien had Jantje Fientje doen struikelen in de boomgaard, of Had Fientje al twee appels opgegeten. Het boeide me niet hoeveel appels Jantje aan Fientje moest geven om beide evenveel appels over te hebben. Maar wat gingen ze er mee doen? Waarom moesten ze beiden precies evenveel appels overhouden? Die soort vragen stelde ik mij dan. Ik was dus heel slecht in vraagstukken.


Wanneer je op zoek gaat naar een passie, is er altijd wel zo een aanwijzing die je verder kan helpen. Iets uit het verleden kan dus zeker helpen, maar soms voel je het gewoon. Ik heb een paar keer voorgehad dat er een klant in mijn stoel zat tijdens een wimperlift en plots zei: 'Ik denk eigenlijk dat dit ook wel nog iets voor mij zou zijn.' En als ik dan vroeg waarom, was het antwoord: 'Zo een precies werkje doen, terwijl je praat met je klanten over vanalles en nog wat. Een sociaal contact zonder andere verplichtingen. Je hoeft met je klanten niet iets te gaan drinken. Je kunt praten over alles waar je zin in hebt.' Dat vond ik zo een goed antwoord. En deed me beseffen dat ik van dat sociale aspect zo hard geniet en er van oplaad!


Onthoud dat je keuzes niet bepalend zijn voor je leven. Heb je ooit gekozen voor je huidige job maar doe je het niet graag meer? Oké, er is ook het financiële aspect, de zekerheid. Maar maak genoeg tijd om daarnaast jezelf verder te ontplooien, te ontdekken. Zoek naar die kleine dingen waar je van geniet. Soms zien anderen het sneller dan jijzelf. Misschien heeft een familielid of vriend al eens gezegd: 'Dát zou u echt wel afgaan!'. Onderzoek waarom. Ga op zoek naar je passies, naar wat je allemaal in je mars hebt. Het wordt mooi, dat beloof ik je.


Wat als ik niet weet wat ik graag doe?


Hoewel ik hier zelf niet veel last van heb, ken ik wel een aantal mensen die echt niet weten wat ze willen doen in hun leven. Sommigen hebben daar geen probleem mee en leven gewoon hun leven, maar anderen willen echt hun doel, passie of talent vinden. Ik heb zelf een tijdje in de knoop gezeten, omdat ik dacht dat ik moest kiezen en daardoor niks kon kiezen. Omdat ik niet wist wat ik wou had ik ook nergens zin in. Door een keuze te maken zou ik sowieso dingen uitsluiten, dus ik koos gewoon niets. Dat was een moeilijke periode, mijn standaard antwoord was 'ik weet het niet' en ik werd niet serieus genomen (zo voelde ik me toen).


Ik denk dat de juiste motivatie van buitenaf je echt kan helpen je passies of talenten te ontdekken. Omdat mijn ouders mij altijd steunden hierin, heb ik heel veel van die passies kunnen ontdekken. Het is dus volgens mij belangrijk dat je vanalles uitprobeert en al doende ontdekt wat er het beste bij je past. Wanneer je echter geen levensmotivatie hebt, zal het ook moeilijk zijn om passievol te zijn over iets. Ookal heb je er dan een talent voor, dan nog zal het geen passie worden zonder doorzettingsvermogen. Zorg dus goed voor jezelf en vraag hulp aan vrienden bij het zoeken van jouw passies en talenten. Niemand zegt dat je dat alleen kunt/moet doen.


Van mij moet niet iedereen een passie hebben, maar ik hoop oprecht dat iedereen kan voelen hoe het is om passievol te kunnen werken en leven. Uiteraard zijn er altijd ups en downs. Zorg ervoor dat die ups een grotere impact hebben dan de downs. Het is zo heerlijk anderen rondom je te kunnen inspireren.




Ik heb me een lange tijd een leeglopende batterij gevoeld. Ik raakte niet opgeladen, leefde op restjes energie. Ik moest meer zorg dragen voor mijn gezondheid en mijn hoofd laten rusten. Door effectief dingen uit te voeren in plaats van ze op te stapelen in mijn gedachten, kon ik mijn hoofd op het gemak een beetje minder vol maken. Ookal faal ik vaak, denk ik dat mijn idee top is, en blijkt het een flop te zijn... Ik leer elke dag bij. En dat is voor mij wat telt.







64 weergaven2 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven